Home / Artikelen / Coachen en coaches / Max Caldas over het omgaan met afvallers, vertrekkende speelsters en het trainen van stressbestendigheid
Max Caldas over het omgaan met afvallers, vertrekkende speelsters en het trainen van stressbestendigheid
09 oktober 2012

Max Caldas won olympisch goud en verlengde vorige week zijn contract tot en met de spelen van Rio de Janeiro. In NuSport sprak de Argentijn oa over het wegvallen van Willemijn Bos en hoe het team met deze gebeurtenis en andere mentale zaken is omgegaan.

 

 

 



Het wegvallen van Willemijn Bos heeft meer invloed gehad dan dat jullie naar buiten toe lieten doorschemeren?


“Ja. Wij waren gewend om met Willemijn op een bepaalde manier te spelen. Nu moesten we ineens omschakelen. We waren er wel op voorbereid dat iemand weg zou kunnen vallen, hadden alle opties doorgesproken. Maar als het dan ook daadwerkelijk gebeurt, is het toch lastiger dan verwacht. Je ziet een speelster weglopen met een tas en op hetzelfde moment loopt haar vervangster naar binnen met een tas. Dat is moeilijk, maar wij hebben dat goed kunnen afsluiten met behulp van Francesco Wessels van NOCNSF. Hij heeft het super gedaan in die dagen. Francesco komt van
Defensie, daar weten ze hoe het is om ’s ochtends door de poort naar buiten te rijden en ’s avonds zonder een van de strijdmakkers weer naar binnen te komen. En de volgende dag moeten ze toch weer door de poort naar buiten. Francesco vertelde dat ik dit onderwerp niet onder het tapijt moest schuiven. We moesten het er over hebben, anders zou het op een ander tijdstip exploderen. We hebben een nabespreking gehouden, waarin het vertrek van Willemijn ter sprake kwam en iedereen moest huilen. We moesten afscheid van iemand nemen, tegelijkertijd een andere speelster verwelkomen en meteen door gaan. Na die sessie waren we weer een team.”


In de aanloop naar de Spelen kwam er bij jullie, in tegenstelling tot bij de mannen, niets naar buiten. Hoe kan dat?

 

“Als coach moet je , los van je dienstbaarheid, te allen tijden eerlijk zijn. Wij hebben bewust gekozen voor een eerlijk team en geen vriendenteam. Want hoeveel vrienden heb je echt? Geen
vijftien. Dus de basis was eerlijkheid. Daarbij vind ik duidelijkheid heel belangrijk. Alles was transparant. We konden over alles praten en gingen daarna verder. Dat vind ik cruciaal in het handelen van een coach. Wanneer speelsters afvallen, dan zijn ze niet blij. Hoe goed je dat ook beargumenteert. Het was voor mij typerend dat zowel in Londen als bij de huldiging in Nederland de
afvallers er ook bij waren. Dat geeft aan dat we een team waren, er was echt verbondenheid. Ik heb geleerd dat je aan de afvallers ook aandacht moet blijven geven, zij moeten ook hun verhaal kwijt.”



Zijn jullie een team geworden op de geheime trainingstrip in Spanje tijdens de winterstop?



“Zo geheim was die trip niet. Maar de mensen die ons daar begeleidden, vroegen het ons binnenskamers te houden. Als team moet je ook een aantal geheimen hebben, dat brengt je dichter bij elkaar. Dat was ons ding. Wat we in Spanje hebben gedaan, was een bepaalde thematiek
trainen in een andere omgeving. De meiden zijn toen flink kapot gegaan. Eerst mentaal, en daaruit voortvloeiend, ook fysiek. Als begeleidingsteam mochten wij slechts toekijken. Dat was lastig. Soms ging het voor ons gevoel ook wel te ver. Hun stressbestendigheid werd getest. We waren een groep die piepte bij elke onrechtvaardige beslissing van de scheidsrechters. Ik voorop. We hebben geleerd met die onrechtvaardigheid om te gaan, te accepteren en door te gaan. De meiden vonden het fantastisch. Het was wel een mentale hel voor ze, maar het heeft zijn vruchten afgeworpen. Ik had een ander team daarna, ze waren veel closer met elkaar.”

facebook twitter