Home / Artikelen / Omgaan met tegenslag / Omgaan met blessures: Hockeyster Bos met dubbel gevoel op tribune
Omgaan met blessures: Hockeyster Bos met dubbel gevoel op tribune
06 augustus 2012

Hockeyster Willemijn Bos keerde zondag terug in Londen om de rest van de Olympische Spelen als toeschouwer mee te maken. Het is een weerzien met gemengde gevoelens.

 

 

 

Aan de ene kant is ze nu fan van het Oranje-team dat jaagt op titelprolongatie. Aan de andere kant is er de pijn: 'Het is niet de manier waarop ik hier had willen zijn.'

Bos liep in het laatste oefenduel, een dag voor het begin van de Spelen, een ernstige knieblessure op. 'Een Amerikaanse speelster viel met haar hele gewicht tegen mijn been aan. Mijn voet bleef staan en ik hoorde iets kraken. Ik dacht meteen: als dit is wat iedereen altijd zegt, dan heb ik nu een groot probleem. Maar de pijn viel eigenlijk wel mee.'

De diagnose viel niet mee: gescheurde voorste kruisband van de rechterknie. Op de dag van de openingsceremonie verliet Bos Londen, opgevangen door haar familie die eigenlijk op het punt stond naar de Britse hoofdstad af te reizen. 'Ik ben met mijn ouders meegegaan naar Eelde-Paterswolde. Ik zag het niet zitten om in mijn eentje in Utrecht te gaan zitten.'

Het waren geen fijne dagen. 'Ik heb het er nu nog best moeilijk mee'', vertelt ze maandag kort voordat ze zich opmaakt voor een bezoek aan het hockeyduel tussen Nederland en Groot-Brittannië. 'Ja, natuurlijk heb ik gejankt, nadat het gebeurd was en thuis als je iedereen weer ziet, je familie, vriendinnetjes. En ook toen ik de eerste wedstrijd op tv zag. Het is nu wel wat minder, maar eigenlijk denk je er nog elk uur van de dag aan. Het is zo raar, je verzint het gewoon niet dat dit je overkomt. Je kunt een keer een tikje krijgen waar je 2 dagen last van hebt. Ik ben nog nooit echt geblesseerd geweest.'

Een operatie moet nog even wachten omdat het gewricht eerst tot rust moet komen. De 24-jarige verdedigster van Laren gaat pas de tweede week van september onder het mes, daarna volgt 6 tot 9 maanden herstel.

Ze kreeg heel veel blijken van medeleven. 'Ook van mensen die ik helemaal niet ken, echt bizar.' En nu zit ze op de tribune, met haar familie die de vakantie in Londen een weekje uitstelde. 'Het geeft een dubbel gevoel. Ik zit er als supporter, maar ook om iets af te sluiten. Ik wil ervan proberen te genieten.'

 

 

3 aug  Bos: 'Ik liep door het hek, het team bleef achter'

 

Precies een week geleden sloeg het noodlot toe voor Willemijn Bos. De 24-jarige centrale verdediger van Laren en Oranje scheurde in de slotfase van het allerlaatste preolympische oefenduel haar voorste kruisband. En daardoor waren haar Olympische Spelen een dag voor de openingsceremonie al voorbij.

 

Gek worden

‘Op zich gaat het wel oké’, steekt de pechvogel monter van wal. ‘Ik probeer veel dingen te doen. Bezig te zijn. Ik mag lopen zonder krukken en help mijn ouders een beetje met het inpakken voor hun verhuizing. Ik hoef niet alleen maar te rusten op de bank met mijn been omhoog. Ik zou gek worden als ik de hele dag stil zou moeten zitten.’
 

Hoe anders zag de wereld van Bos er acht dagen geleden uit. De voorstopper groeide in de vorige zomer uit tot een basiskracht bij Oranje. Een zekerheidje in de selectie voor Londen, daar was iedereen in Holland Hockeyland het roerend over eens. Maar tijdens een onschuldig oefenpotje tegen de Verenigde Staten ging het voor Bos gruwelijk mis.
 
 

Knappen en kraken
‘Een van de Amerikaanse spitsen kreeg de bal’, haalt Bos het moment des onheils terug. ‘Ik stond dichtbij haar. Zij draaide naar haar backhand, terwijl ik de bal weg wilde tikken. Een actie die ik heel vaak maak. Niets ongewoons aan. Zij raakte uit balans. Hoe dat kwam? Geen idee. Ik weet alleen dat ze met haar volle gewicht op mijn knie viel. En dat ik kort daarna alles hoorde knappen en kraken.’
 

De beelden die daarop volgden zijn de afgelopen dagen meerdere malen vertoond op tv: een strompelende, geëmotioneerde Bos, die door fysio Johannes Veen buiten het veld wordt geholpen. ‘Ik had heel veel pijn. En natuurlijk schrok ik enorm door dat gekraak. Maar daarna kon ik wel weer wat lopen. Ik zakte een paar keer door mijn knie, maar heel erg dik werd het niet. Misschien was het alleen maar een verrekking, hoopte ik. Dat ik met een tape eromheen gewoon weer kon rennen. Ik wilde op dat moment ook niet geloven dat er iets heel erg mis was. Dat kan toch niet, dacht ik?’
 

 

Flink gejankt

‘Met onze teamarts Conny van Bentum, Cees Rein van den Hoogeband en Peter Vergouwen (allebei arts bij de olympische equipe, red.) ben ik naar de polikliniek in het olympisch dorp gegaan voor een MRI-scan. Daar kreeg ik te horen dat mijn kruisband zo goed als afgescheurd was. Einde toernooi. Die boodschap voelde als een klap in mijn gezicht. Ik heb daar flink gejankt. Dat zoiets je gebeurt, dat verzin je niet. Ik kon het niet bevatten.’
 

‘Toen ik terug bij het team kwam, was iedereen heel lief voor me. De meiden moesten ook huilen, allemaal. Vrijdag was ik nog in het olympisch dorp, veel heb ik niet gedaan. Mijn tas gepakt, wat souvenirs gekocht en met de groep geluncht. En tussendoor nog even op de foto gegaan met Usain Bolt. Naast het moment waarop mijn blessure werd vastgesteld, vond ik het weggaan uit het olympisch dorp het aller-moeilijkst. Afscheid nemen van het team, langs de security en door het hek naar buiten. Ik brak, had het heel erg moeilijk. Ik stapte in de taxi naar het vliegveld. En het team bleef achter.’ 
 

 

Waarom?

Luttele uren later was Bos thuis bij haar ouders, in het Drentse Eelde. ‘Daar heb ik nog een stukje van de openingsceremonie gezien. Ach, die hadden we sowieso niet meegelopen met het team. In dat soort dingen ben ik behoorlijk nuchter. Het idee dat het hockeytoernooi zonder jou begint is wel bizar. Maar dat gevoel kwam zondag pas.’
 

Op die dag kwam Oranje voor het eerst in actie. ‘Waarom sta ik daar niet? Wat doe ik hier op de bank?, vroeg ik me af. Ik wilde op dat moment helemaal niet thuis zijn. Ja, er waren tranen. Ik was er zo graag bijgeweest. En ik vond het heel raar om iedereen daar te zien staan. Ik was verdrietig, misschien ook een beetje boos. Boos op de situatie. Waarom liet ik dat Amerikaanse meisje niet gewoon schieten?’
 

 

Terug naar Londen
Zondag gaat Bos met haar vriend en familie terug naar Londen. ‘Misschien dat ik alleen op de tribune blijf zitten, naar het team ga zwaaien. Ik weet niet of ik de meiden nog spreek. Of dat op dit moment goed is. Misschien wordt het lastig, maar ik wil nog wel naar Londen toe. De pijn slijt een beetje. Langzaam, al vind ik het soms moeilijk om erover te praten.’
 

‘Met de orthopeed heb ik een programma opgesteld om zo sterk mogelijk mijn operatie tegemoet te gaan. Ik heb dus weer een doel. Dat helpt wel. In de tweede week van september moet ik onder het mes. Daarna duurt het herstel zes tot negen maanden. Ja, daar zie ik wel tegenop. Natuurlijk. Dit was niet de bedoeling. En dat is nog zacht uitgedrukt.’

  

 

facebook twitter