Home / Artikelen / Coachen en coaches / Column Marc Lammers: Uitblinken
Column Marc Lammers: Uitblinken
30 juli 2012

Het is weer spannend in ‘huize-Lammers’. De voorjaarsrapporten van de kinderen komen eraan. En mijn zoon heeft dezelfde gave als ik: dyslexie. Een gave, want dankzij mijn dyslexie heb ik een hoop dingen als kleine jongen gecompenseerd. Mijn rapport stond vol vieren en vijven, maar voor gym had ik een acht.

 

Bron: Column Financieel Dagblad

 

 

Laatst ging ik met mijn vrouw mee naar een oudergesprek op de school van mijn zoon. We kregen te horen dat rekenen en lezen maar matig gingen. Waar is hij wel goed in, vroeg ik. De juf keek me verbaasd aan. Aarzelend zei ze: ‘Buiten spelen.’ Dan moet hij dus meer buiten spelen, was mijn logische conclusie. Maar die wijsheid zit niet in ons onderwijssysteem, niets ten nadele van de lieve juf van mijn zoon, trouwens.

 

Als ondernemer zijn we ook te vaak geneigd aandacht te besteden aan dat wat niet goed gaat. ‘We lopen achter op de prognoses’, ‘we halen ons target niet’, ‘faalkosten’, zijn veelgehoorde opmerkingen. Maar we vergeten te kijken waarin we uitblinken. Terwijl daar de winst in zit.

 

Roze olifant

Sylvia Karres speelde in de spits van het dameshockeyteam waarmee we wereldkampioen werden in Madrid. Een behendige spits die één ding niet beheerste: aangespeeld worden op haar backhand. Dus op die ‘vier’ gingen we keihard trainen. Alle medespeelsters moesten tijdens trainingen de bal op Sylvia’s backhand spelen. Maar nog wilde het niet lukken. In wedstrijden gebeurde dan ook nog eens precies wat ik niet wilde: Sylvia werd doorlopend op haar backhand aangespeeld. En ik maar roepen: ‘Niet op haar backhand.’ Dat is een omissie in onze hersenen, die kennen het fenomeen ‘niet’ niet: Denk op dit moment maar eens niet aan een roze olifant.

 

Ik vroeg Sylvia hoe ze aangespeeld wilde worden. Het liefst hard richting mijn rechtervoet zodat ik met een “tip-in” kan scoren, zei ze. (Met een doelpunt waarbij een speelster de baan van de bal verandert met de punt van de hockeystick.) Dat werd de nieuwe instructie voor haar medespeelsters. En Sylvia excelleerde, want tijdens het WK in Spanje maakte ze zeven doelpunten, waarvan vijf met een tip-in. Vanaf dat moment wist ik het zeker: ga in je organisatie niet op zoek naar vieren, want die vind je zo. Zoek naar achten. En stimuleer je mensen daar tienen van te maken.

 

Mijn zoon kwam laatst binnen met een rood hoofd van het voetballen. Nee, inderdaad, niet van het hockeyen. Hij plofte in een stoel, stond weer op, liep naar de kast, haalde er een boek uit en begon te lezen. Dat krijg je als je heel hard werkt aan je achten. Dan houd je uiteindelijk ook tijd en aandacht over voor die ene vier.

facebook twitter